THIS IS /THESE ARE /Սա–Սրանք

This is an apple	These are apples
This is  a bee	these are bees
This is a cat	these are cats
This is a dog	these are dogs

Listen!/Լսի՛ր

Task 1 Write the plurals/ Գրիր հոգնակի թիվը

1. This is a man-  These are men
2. This is a woman- These are women
3. This is a child- These are choldren
4. This is an ice-cream- These are ice-creams
5. This is a foot- These are feet
6. This is a mouse- These are mise
7. This is a tooth- These are teeth
8. This is a goose- These aren geese
9. This is a sheep- These are sheep
10. This is a fish- These are fish

Interrogative, negative/Հարցական և ժխտական ձևեր

This is a dog	Is this a dog?	This is not a dog
This is a cat	Is this a cat?	This is not a cat
These are dogs	Are these dogs?	These are not dogs
These are cats	Are these cats?	These are not cats

Task 2 Change into interrogative, negative/Դարձնել հարցական և ժխտական

1. This is a fox- is this a fox? This is not a fox
2. This is a box-is this a box? This is not a box
3. These are potatoes- are these potatoes? These  are not potatoes
4. These are tomatoes- are these tomatoes? These are not tomatoes

Իմ սիրելի ուսուցիչը ։ շատ բարի ուսուցիչ է նաև հետաքրքիր ուսուցիչ է այդ ուսուցիչը շատ է սիրում, որ իրենց երեխաներին ,որ լուռ են մնում։ ՈՒսուցի

Շատ ու շատ տարիներ առաջ, երբ դեռ մարդիկ չէին գրում թղթով և գրիչով, օգտագործում էին հատուկ ներկանյութեր և մագաղաթ: Հին մատյանների(Զանազան բաներ գրելու մաքուր թերթերով գիրք,  (հնացած) պատմական բովանդակությամբ գիրք է պատմագիրք) հիմնական մասը եղել է պատրաստված մագաղաթից:

Հայաստան աշխարհի կարևոր հարստություններից մեկը հնագույն ձեռագրերի թանգարանն է՝ Մատենադարանը, որտեղ պահվում են երկար դարերի ընթացքում ստեղծված մագաղաթյա ձեռագրերը: Դրանք գրված են մագաղաթի վրա, որը ստանում էին ուլի կամ հորթի կաշվից: Նրանք, ովքեր ստանում էին մագաղաթը, քերթում էին այդ կենդանիների կաշին, այսինքն՝ քերթողներ  էին համարվում: Հայերը քերթող են համարել նաև գրողներին, պատմիչներին, ովքեր գրել են մագաղաթների վրա: Օրինակ՝ հինգերորդ դարի պատմիչ Մովսես Խորենացուն անվանում են Քերթողահայր:
Երբեմն օտարականները զարմանում էին՝ տեսնելով, թե ինչպես են հայերը ստանում մագաղաթը: Մի անգամ Դվին քաղաքի թագավորական ախոռի  առջև օտարերկրացի մի վաճառական զրույցի էր բռնվել հայի հետ:

— Ինչո՞ւ եք մորթել տալիս այս հինգ հարյուր ոչխարը, — հարցնում է նա:

— Մագաղաթի համար: Միսը կմնա մարդկանց, իսկ կաշվից մագաղաթ կպատրաստեն:

— Եվ այդքան մագաղաթից քանի՞ մատյան կգրվի:

Իմաստունը պատասխանում է.

— Մեկ հատ խոշոր գիրք:

— Իսկ արժե՞ գիրք գրել այս հացապակաս տարում, — զարմանում է վաճառականը, իսկ մտքում մտածում է. «Ի՛նչ անխելք մարդիկ են այս հայերը»:

— Մարդն ապրում է ոչ միայն հացով, — ասում է իմաստասերը, — հացի պակասից մարդու մարմինն է մեռնում, իսկ գրքի պակասից՝ հոգին:

Հոգու սովը ավելի կործանարար է, քան հացի: Մագաղաթյա մատյանները հայերի հոգևոր սնունդն ու հարստությունն են:
Հայերեն ամենամեծ մագաղաթյա ձեռագիրը «Մշո ճառընտիրն» է, որը ունեցել է 75Х50 սմ մեծության 660 (այժմ՝ 600) թերթ՝ պատրաստված արջառի և երինջի կաշվից, ամենափոքրը՝ լուցկու տուփից փոքր է, պատրաստված նորածին ուլի մորթուց։